دو قطبی سازی مردم در مقابل مردم


تزریق و تشدید اختلاف و دو قطبی سازی بین مردم از سوی اپوزیسیون خارج کشور و رسانه های وابسته از موضوعاتی است که از بدو اعتراضات اخیر وحدت ملی و وحدت سرزمینی ما را نشانه گرفته و در صدد ایجاد انحراف اعتراضات از مسیر حقه ابتدایی خود است. متاثر از فضای القا شده، آنچه این روزها در فضای سیاسی- اجتماعی کشور در بین اقشاری از مردم کشور در جریان است، یادآور بازی «حاصل جمع صفر» (Zero-sum Game) و بیانگر موقعیتی است که بدون هیچ نقطه وصل و اشتراکی، سود یک شخص برابر با زیان شخص دیگر قلمداد و به عرصه تقابل حق و باطل، خیر و شر، و سفید و سیاه در میان مردم تبدیل شده است. در این فضا، تلاش برای تشدید دو قطبی سازی بین مردم با هر بهانه ای، غلبه فضای تحلیل هیجانی، عصبی و به دور از عقلانیت موجب شده گفتگو اهمیت و موضوعیت خود را از دست دهد و فهم متقابل به حداقل ممکن برسد. وضع پدید آمده، نه فقط موجب أنواع اختلافات سیاسی و فرهنگی است، بلکه ظرفیت آن را دارد که زمینه ساز و منشاء انواع نزاع های قومی و مذهبی و زبانی و بین نسلی و حتی درون خانوادگی باشد. زمزمه های انجام عملیات مسلحانه، انتقام شرافتمندانه، خشم مقدس، تشکیل هسته های شورشی و کمیته های مجازات در کنار اعتراضات مدنی مردم، از سوی محافل یاد شده روز به روز بلند و بلندتر می شود.

جمیله کدیور | لینک ثابت

تیم ملی فوتبال ایران؛ آوردگاه دوستان و دشمنان

جورج اورول روزنامه نگار و نویسنده کتاب های «مزرعه حیوانات» و «۱۹۸۴»، ورزش بین المللی و حضور در المپیک را «جنگ منهای تیراندازی» توصیف می کرد و فوتبال را «گونه ای نبرد»، و فوتبال بین المللی را «ادامه جنگ با ابزارهای دیگر» می دانست. این تعابیر شاید بیش از هر تعبیری در مورد اتفاقاتی که در دو سال گذشته متوجه ورزش ایران به طور عام و فوتبال کشورمان طی روزهای اخیر بطور خاص شده، موضوعیت پیدا می کند.

جمیله کدیور | لینک ثابت

گردونه باطل خشونت ویرانگر


استراتژی قدرت های بزرگ برای تداوم سلطه سیاسی و اقتصادی خود در جهان، مبتنی بر اختلاف افکنی، تجزیه کشورها به واحدها ی کوچک و ضعیف و در حال کشمکش درون خود، و تقویت نیروهای واگرا و گریز از مرکز در کشورهای منتقد سلطه است. این استراتژی مسبوق به سابقه و ریشه در تاریخ دارد. تحقق این استراتژی با استفاده از تقویت شکاف های مختلف اجتماعی از جمله شکاف های مذهبی، قومی و قبیله ای صورت گرفته و می گیرد. شیوه های اعمالی شامل وقوع جنگ داخلی و خارجی، انقلاب، کودتا، شورش، قیام مسلحانه، و ایجاد انحراف و بهره برداری از اعتراضات اصیل در جهت وصول به اهداف خود بوده است. بسیاری از اتفاقات در نقاط مختلف جهان از جمله در برخی از کشورهای عربی و شمال آفریقا در طی سالهای اخیر بر اساس همین استراتژی قابل تحلیل و بررسی است. سوء استفاده از فضای اعتراضی در ایران و تلاش در جهت رادیکالیزه کردن فضای اعتراضات در مناطقی که ظرفیت تعمیق و توسعه گسل های اجتماعی دارد نیز در همین راستا قابل تامل است و آنچه در این ایام در برخی مناطق در جریان است، از این استراتژی مستثنی نبوده و نیست.

جمیله کدیور | لینک ثابت