یک سالی که این چنین گذشت


در آستانه اولین سال انتخابات ریاست جمهوری یازدهم، با نگاهی واقعگرایانه، به رغم مشکلات فراوان سیاسی، اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی می توان به دلایل مختلف نسبت به آینده کشور خوشبین بود. البته تداوم این خوش بینی مشروط و مستلزم تدبیر و برنامه ریزی و خودانتقادی مستمر است.

اول: شیرینی اتحاد و عقلانیت و تدبیر که در جریان انتخابات کلید خورد و با جمع بندی هاشمی و خاتمی به کناره گیری عارف و اجماع بر روحانی و نهایتا پیروزی وی انجامید، بعد از چند دوره انتخابات متشتت نشان داد همانگونه که با یک استراتژی مدبرانه می توان درست بازی کرد و در انتخابات به نتیجه رسید، در دیگر امور کشور نیز با درایت و محاسبه درست، نتیجه امیدبخش دور از دسترس نیست. این انتخابات نشان داد راه حل اصلاح کشور تحریم و قهر با صندوق رای نیست و فقط با آشتی با صندوق رای می توان به تغییر از درون خوش بین بود. همان نگرش مبتنی بر همدلی و اصلاح از درون می تواند اغاز گشایش های جدید باشد.

دوم: چون علیرغم همه مسایل موجود، اراده دست اندرکاران کشور معطوف به حل مسایل انباشته شده این سال ها و رفع ورجوع مشکلات قرار گرفته است، هرچند حجم مشکلات انبوه است، اراده دولتمردان نیز در این یک سالی که گذشت، برای بهبود اوضاع قابل توجه بوده است. به رغم اینکه بسیاری از وعده های اساسی هنوز محقق نشده، ولی گام های مثبتی که در حوزه سیاست خارجی، مسایل امنیتی، مباحث فرهنگی، مسایل سلامت و بهداشت، حوزه دانشگاه و... در جریان است نشانه های امیدوار کننده ای است که تحولات همه جانبه آغاز شده و در جریان است. و صدالبته مقاومت ها نیز فراوان! هم از جانب مخالفان افراطی اصولگرا و هم از طرف عجولان و تندروهای احساساتی که همواره گل به دروازه خودی می زنند و برای خود کف می زنند و هورا می کشند!

سوم: به رغم دلواپسی های ظاهری و دغدغه های یواشکی همین طیف اخیر که شاید برای خودشان، اگر خوش بینانه به قضایا نگاه کنیم، در اموری اعم از مباحث سیاسی و اجتماعی و فرهنگی ناخوشنودی و ناخوشایندی هایی در برخی زمینه ها دارند، باید مراقب بود که حرکت های آنها موجب فرسایش یا اقدامات واکنشی مجموعه دولت نشود. مضاف بر اینکه رویکرد خود انتقادی و نه خود تایید کنی باید در بین دست اندرکاران ترویج شود تا ضمن نهادینه کردن انتقاد پذیری در خود، مجال برای رشد اقدامات افراط و تفریطی فراهم نشود.


چهارم: یک سال اخیر شاهدیم که نوعی همگرایی معقول و سنجیده بین عقلای جناح های مختلف سیاسی و حمایت فزاینده حاکمیت برای پیشبرد امور پدیدار شده است. تلاش ها باید ضمن توجه و احترام به تنوع آرا و تکثر اندیشه ها و نظرات مختلف، به سمت رفع واگرایی ها و نفرت های نهادینه شده این سال ها باشد. نهادهای فرهنگ ساز بخصوص صداوسیما باید متوجه باشند که اوضاع ایران یک سال است تغییر کرده و نمی شود با سیاست سابق رویکردهای نخ نما شده قبلی را همچنان ادامه داد. استمرار وضعیت کنونی در شرایط فعلی ایران مخاطره انگیز است.

پنجم: شرایط بی ثبات منطقه و همسایگان ایران و موج ناامنی که فعلا به عراق رسیده و قطعا ایران را نیز تهدید می کند، می طلبد که دولت، گروه های سیاسی و قوای مختلف با توجه به حسایت اوضاع منطقه همه با درایت بیشتر عمل کنند. اولویت ها را توجه داشته باشند و به انتظارات نسنجیده و غیرواقعگرایانه دامن نزنند. آشتی ملی، زدودن اختلافات و برطرف کردن موانعی که ۸ سال موجب جداسازی اقوام و اقشار و احزاب و صنوف و در یک کلام مردم شد باید در اولویت قرار بگیرد. در چنین حالتی بدون تردید می توان خوش بین بود که در مقابل ناامنی و بی ثباتی منطقه، تزلزلی در کشور حاصل نخواهد شد و ایران با ثبات و اقتدار آهنگ تحول، اصلاح و توسعه را دنبال خواهد کرد.
روزان

جمیله کدیور | لینک ثابت