مصر و پیش بینی هایی که محقق می شود

همانگونه که از روز نخست پیش بینی می شد مصر بعد از سرنگونی اولین رییس جمهور غیر نظامی این کشور، درگیر فتنه ای داخلی شد که می تواند آینده ای مشابه سوریه را رقم بزند. تعداد کشته ها و زخمی های حوادث مصر در چند روز گذشته بعد از کودتا(از سوم جولای تا این لحظه در کمتر از یک هفته) از تعداد کشته ها و زخمی های خیزش مردم علیه رژیم مبارک بیشتر بوده است. روندی که هر آن تعدادش رو به افزایش است.
در روزی که وزیر دفاع اعلام نقشه راه کرد و مرسی از ریاست جمهوری برکنار، قانون اساسی مصر ملغی ، پارلمان منحل و تشکیل یک دولت موقت تکنوکرات اعلام شد، در حالی که ، در اطراف وی شیخ الازهر، رهبر قبطیان، نماینده حزب سلفی نور، البرادعی رهبر جبهه نحات ملی مصر، و نماینده جبهه تمرد حضور داشتند، السیسی گفت:" ملت مصر از ما کمک خواست و ارتش تلاش خود برای پایان بحران داخلی را بکار گرفت."

در این رابطه چند نکته به نظر می رسد:

نخست: بعید است در بین این مجموعه نسبت به عواقب سرنگونی محمد مرسی در بین طرفدارانش، همچنین در رابطه با مقابله به مثل و یا اعتراضات اخوان المسلمین بعنوان منسجم ترین، متشکل ترین و با سابقه ترین گروه سیاسی مصر پیش بینی لازم نشده باشد. لااقل اگر افرادی مانند شیخ الازهر و یا نماینده سلفی ها و یا رهبر قبطیها این دورنگری را نداشتند و با سادگی، تصور می کردند با حضور و تایید حرکت ارتش در جهت آشتی ملی گام بر می دارند، قطعا ارتش محاسبه شده این جریان را به اسم حمایت از خواست مردم و جبهه تمرد راه انداخت و هدایت ماجرا را از زمانی که اولتیماتوم چهل و هشت ساعته به سیاسیون داد تا زمان سرنگونی مرسی و پس از آن برعهده گرفت.

اخوان‌المسلمین که پس از سال ها فعالیت بالاخره سال گذشته تلاش چندین دهه فعالیت اجتماعی و سیاسی خود را به سرانجام رسانید، بسیار طبیعی بود که به این راحتی حاضر به واگذار کردن قدرت و کنار کشیدن از صحنه نباشد. اخوان، دیروز(دوشنبه) پس از کشته‌ شدن ده‌ها نفر از طرفدارانش توسط ارتش، مردم را به خیزش دعوت کرد و اعلام کرد در صورت عدم مداخله کشورهای خارجی، مصر به سوریه‌ای جدید تبدیل خواهد شد. این امر اشاره ایست به برنامه مقاومت سازمان یافته این تشکل برای ادامه مبارزه، مقاومت و دعوت برخی کشورهای دوست اخوان به این مبارزه برای تبدیل کردن مبارزه از شکل داخلی به صورت منطقه ای.

دوم: به نظر می رسد که برخی چهره های ذینفوذ و احزاب و گروههای حامی کودتا، بتدریج خط خود را از ارتش و عاملین کودتا جدا کنند. همچنان که دیروز شیخ الازهر و حزب سلفی نور اعلام موضع کردند.
شیخ الازهر روز دوشنبه(هشت جولای) با تهدید به تحصن هشدار داد: کشور در شرایطی است که از آن بوی خون به مشام می رسد. در این شرایط، کلام پیامبر اکرم (ص) از ذهنم جدا نمی شود که فرمودند: اگر خون مسلمانی به ناحق ریخته شود، در نزد خداوند عزوجل ناگوارتر از آن است کعبه، سنگ به سنگ نابود شود. بنابراین در شرایط کنونی ممکن است ناچار شوم در خانه خود دست به تحصن بزنم تا وقتی که همه به مسئولیت های خود در قبال جلوگیری از خونریزی و ممانعت از کشیده شدن کشور به جنگ داخلی - که بارها درباره آن هشدار داده بودیم - عمل کنند
حزب سلفی النور هم که تنها حزب اسلامگرای مصری بود که در مراسم سوم جولای شرکت داشت، هم در اعتراض به اقدام نیروهای مسلح مصر در تیراندازی به سمت حامیان مرسی در مقابل گارد ریاست جمهوری که به کشته شدن دهها نفر منجر شد، از مذاکرات تشکیل کابینه خارج شد.

سوم: پیش بینی می شود طی روزهای آینده با تشدید ریزش حامیان، بسرعت شاهد این باشیم که طیفی از طرفداران جبهه تمرد و کودتای ارتش خواستار استعفای عدلی محمود منصور رئیس جمهوری موقت مصر شوند.
از طرف دیگر هرچند البرادعی در صف مقدم مخالفان رییس جمهور معزول مصر قرار داشت و حتی روز یکشنبه بعنوان نخست وزیر پیشنهادی اعلام شد، اگر بخواهد(که قطعا می خواهد) اعتبار و وجهه داخلی و بین المللی خود را حفظ کند، بتدریج صف خود را از طیف کودتاگران نظامی جدا کند و شاید عدم پذیرش نخست وزیری از سوی وی طی روزهای اینده در اخبار منتشر شود.


چهارم: اخبار روزهای نخست حاکی از آن بود ارتش در قبال تحولات اخیر رویکرد یکسانی نداشته است، هرچند در قبال کودتا موضع واحدی به تصویر کشیده شد، ولی التهاب و تنش در این کشور، منجر به آن خواهد شد که این اختلافات در آینده شکل آشکارتری به خود بگیرد. به گونه ای که یا رییس جمهور معزول به قدرت برگردانده شود یا کودتایی دیگرعلیه کودتاگران رخ دهد.

وقتی اقدام نظامیان علیه یک رییس جمهور قانونی(ولو ضعیف و قابل انتقاد) مورد تایید نهادها، احزاب و چهره های سیاسی موجه قرار بگیرد، هرچیزی از جمله کودتای جدید در آینده نیز بسیار محتمل خواهد بود.


پنجم: اتفاقات اخیر مصر نشان داد که مصر همچنان راه درازی تا تحقق دمکراسی دارد.
شفقنا

جمیله کدیور | لینک ثابت | نظر (1)