وحدت فوری

همایش سی سال قانون گذاری در ایران که به همت مجلس هشتم برگزار شد، از جهات مختلف حرکتی قابل تقدیر بود. از حق نمی توان گذشت که این اقدام، با هر هدف یا خاستگاه که مد نظر دست اندرکاران برگزاری آن بوده،از یک جهت نمایانگر تدبیر سیاسی هیات رییسه مجلس هشتم بود و از جهت دیگر نشانه عقلانیت حاکم بر آن و در هر حال می توان جوانه های امید تحول در نوع نگاه، گفتار و عملکرد طیفی از جریان حاکم را از آن انتظار داشت.
نفس دعوت از همه نمایندگان مجالس هفت گانه سابق از سوی مجلس هشتم، با هر صبغه و سلیقه سیاسی ، خود درس آموز بود؛ تعابیری نیز که از سوی روسای مجالس سابق در رابطه با نمایندگان با گرایش های مختلف به عنوان دخایر و سرمایه های انقلاب بیان گردید، نیز به عنوان نشانه ای از یک رویکرد جدید بود؛ رویکردی که به جای چنگ انداختن به چهره رقیب و حذف و نفی هر که غیر از ما می اندیشد، به دنبال تلطیف و تحبیب قلوب و اندیشه ها بود.
در سخنان رییس مجلس هشتم آقای دکتر لاریجانی این افق و نگاهی مشهود بود. وقتی گفت: جمع حاضر سرمایه ملی کشور است. پیدا بود که او به جمع به عنوان یک کلیت نگاه می کند. جمعی که گرایش های مختلف و متفاوت سیاسی و فرهنگی را در خود داشت.
گرچه خبرگزاری دولت ناشیانه تیتر زد: "مجلس اصول گرایان! فارغ از خطوط سیاسی به روی نمایندگان گشوده شد"
در یک کلام این اجلاس نشانه یک نگاه نو بود.
نگاه نو به کشور و انقلاب صرفا یک بحث تشریفاتی نیست. یک ضرورت است. این ضرورت در سخنان آقای هاشمی رفسنجانی نیز که در دهه نخست این سه دهه رییس مجلس بود و دیگر روسای مجلس نیزبه خوبی بیان شد؛ وحدت فوری.
با تاسف و با صراحت باید گفت که هیچ گاه در تاریخ سه دهه عمر انقلاب و قانون گذاری، این گونه شاهد از هم گسیختگی مجموعه نیروهای انقلاب نبوده ایم. در این میان دولت فعلی در حذف و طرد نمره کامل به خود اختصاص داده است. حذف و طردی که شامل مهمترین وزیران و معاونان همین دولت هم شد.
-

این اقدام صد البته زمانی می تواند مهم و تاثیر گذار تلقی شود ، که اولا حرکتی نمادین و مقطعی نباشد و در صدد تغییر برآید، در ثانی به عنوان یک الگو در سطح جامعه و در تمام سطوح و نهادها و ارگانها پیاده شود و سیاست دافعه ای که سالهاست گفتمان غالب یک تفکر و جریان شده، جای خود را به جذب و جلب دهد. به عبارتی همان سیاستی که سالهاست موجب دلسردی و یاس مردم است، در صدد اعتماد سازی برآید.؛ اعتماد سازی بین مردمی که احساس می کنند نمی توانند نقش خود را ایفا کنند؛مردمی که احساس تحقیر می کنند، مردمی که با درهای بسته مواجهند و" نه" می شنوند، مردمی که از غیظ و نفرت خسته اند.

از سوی دیگرباید توجه داشت که قانون گریزی در این دوران بیش از همیشه این سه دهه پررنگ شده است. به تعبیر آقای حداد عادل رییس مجلس دوره هفتم، تناسبی بین ریل و چرخ های قطار بر قرار نیست..
پیداست دولت چشم انداز دیگری را در پیش روی دارد، که مجلس را مانع یا مزاحم دولت می داند.
نخستین شرط و گام اول وحدت همین است که دولت نسبت به قوانین مجلس و گرایش مجلس منضبط باشد. تازگی یکی از مقامات دولت گفته بوداگر لایحه ای رد شود ما آن را پنجاه بار دیگر به مجلس می فرستیم! پیداست آن مقام محترم نه شیوه قانون گذاری را می شناسد و نه به سازوکار منطقی رفتار مجلس و دولت توجه دارد.
مبادا غیاب رییس دولت از اجلاس سی سال قانون گذاری به دست کم گرفتن مجلس و قانون تاویل شود. اگر مجلس به عنوان نهاد اصلی قانون گذاری و به تعبیر امام خمینی نهادی که در راس امور است؛ جایگاهش تضعیف شود، برای دولت هم اعتباری باقی نمی ماند..
امیدوارم که اجلاس سی سال قانون گذاری این نکته را نیز برجسته کرده باشد که نماد مجلس مدرس است که در برابر استبداد و افزون طلبی و خام اندیشی رضاخان ایستاد گی کرد.

(کارگزاران)

جمیله کدیور | لینک ثابت | نظر (7)