نمایشی از عدالتخانه

از زمانی که امام خمینی (ره) مجلس را عصاره فضایل ملت نامید تا به امروز مفهوم ملت و به تبع آن فضایل ملت به اقتضای سلیقه و سیاستهای دست اندرکاران امر نظارت و اجرای انتخابات، چنان تقلیل و تنزل مفهومی پیدا کرده که به تفسیر آنها هر صاحب صلاحیتی را نمی توان مجاز به ورود به دایره رقابت های انتخاباتی و طبعا نمایندگی مجلس دانست. طبیعی است که وقتی میزان رد صلاحیتها از چارچوب قانون فراتر رود و رنگ انتقام گیری سیاسی بگیرد، آسیب اصلی به ملت و اعتماد عمومی وارد می شود و وقتی مردم را به عنوان یک کل، با تنوع گرایش های سیاسی و فکری نتوانند نمایندگانی متناسب با خواست و سلیقه خود انتخاب کنند، مشروعیت نظام نیز آسیب خواهد دید. حکومتی که خود را مبتنی بر رای مردم می داند، با کنار گذاشته شدن طیفی از سلایق سیاسی و فکری، عملا خود را نسبت به حضور آنان و مردمی که این طیف را نمایندگان خود می دانند بی نیاز دانسته و مشروعیت خود را در معرض پرسش قرار می دهد. کنار گذاشتن طیف وسیعی از کاندیداها که تفکری غیر از تفکر حاکم را نمایندگی می کنند و رد صلاحیت آنها به استناد بندهای 1،3،5 ماده 28 قانون انتخابات، عملا ضربه اصلی را نه به کاندیداها و تفکری که آن را نمایندگی می کنند بلکه به مشروعیت نظام سیاسی می زند که دامنه معتقدین و ملتزمین به خود را چنین تنگ و مضیق تفسیر می کند به گونه ای که طیف گسترده ای از چهره های شاخصی را که سالیان مدیدی از عمر خود را در خدمت نظام و انقلاب بوده اند، از این دایره خارج می کند.

تردیدی نیست كه كارآیی و توانمندی مجلس در گرو حضور نمایندگانی از گرایش‌های مختلف فكری و سیاسی است. هر چند كه این تنوع بیشتر و طبیعی‌تر باشد، خواسته‌های ملت را بهتر می‌تواند نمایندگی كند و در امر تقنین و نظارت كه دو وظیفه اصلی مجلس است جدی‌تر عمل خواهد كرد. متقابلا تجربه برخی مجالس گذشته نشان داده كه یكدستی مجلس و همسویی آن با دولت بیشترین ضربه را به شأن و جایگاه مجلس، كارآمدی دولت و اعتبار نظام می‌زند. مجلسی كه روحیه پرسشگری در مقابل دولت نداشته باشد و تبدیل به ابزاری صرف برای تامین و تایید خواسته‌های آن شود، عملا نه فقط از جایگاه خود تنزل می‌كند و در راس امور نخواهد بود، بلكه ضربه اصلی را به منافع ملی خواهد زد. وقتی منافع ملی ضرر ببیند امنیت ملی به مخاطره خواهد افتاد. وقتی دامنه تحمل یك نظام و دست اندركاران آن چنان تقلیل می‌یابد كه صاحبان صلاحیت برای ورود به مجلس، مختص به یك گرایش خاص شود و آنهایی كه به‌‌گونه‌ای دیگر می‌اندیشند، غیرخودی و فاقد صلاحیت تلقی می‌شوند، نمی‌توان انتظار داشت كه مجلسی كه از دل انتخابات تشكیل می‌شود، تاثیرگذار، كارآ در راس امور و عصاره فضایل ملت باشد. چنین مجلسی حداكثر نمایشی از عدالتخانه‌ای است كه از یكصد سال پیش تاكنون كوشندگان سیاسی برای شكل‌گیری آن جان و مال و آبروی خود را در طبق اخلاص گذاشته‌اند و هنوز اندر خم یك كوچه‌اند.

کارگزاران

جمیله کدیور | لینک ثابت | نظر (8)