توقیف شرق

توقیف شرق اصلا دور از انتظار نبود!چنان که توقیف هم میهن قابل پیش بینی بود.در
حقیقت تصمیم روزنامه های از سنخ شرق و هم میهن گرفته شده است، باید بهانه ای به
دست آید.یهانه هم میهن به قاضی دادگاه بر گشت و بهانه شرق به انتشار یک مصاحبه.
انتشار مصاحبه بهانه مناسبی بود. می توانستند با چنان بهانه ای از در
اخلاق وارد شوند و شرق را هم از بعد معنوی و هم فیزیکی از صحنه حذف کنند. شب
روز حبرنگار قربانی مناسبی نیاز داشت که شرق بود.
خاموش کردن صدای نویسندگان و روزنامه نگاران که طیف گسترده
ای از جامعه خواننده آن هایند، در سال انسجام و وحدت چه ییامی یا پیامدهایی می
تواند داشته باشد؟
1- روزنامه نگاری و مدیریت روزنامه از درجه ریسک بالایی بر خوردار
است.کوچکترین اشتباه بیشترین مجازت را در پی دارد.
2- روزنامه نگاری در ایران شغل و حرفه قابل اعتمادی نیست؛ حق با همان
روزنامه نگارانی ست که رفتند دنبال کشاورزی و باغداری!
3-اگر می خواهید به عنوان روزنامه نگار شغل تان بر جا بماند به روزنامه هایی
بروید که زره آهنین دارند.به جای نقد و نظر مداحی کنید. نه تنها کارتان را از
دست نمی دهید، بلکه پله های ترقی سیاسی و اقتصادی را طی می کنید. به دو سه
روزنامه نگاه کنید و ببینید چگونه همکاران آن ها به سرعت موقعیت های تازه ای در
دولت جدید پیدا کرده اند.
4- فریب الفاظ را نخورید، ظرف یکی دوماه دو روزنامه را تعطیل
کردند و همینطور یک خبرگزاری و تعداد قابل توجهی نشریه های دانشجویی. انگار این
توقیف و تعطیل ها محاسبه شده است تا کارگران و دانشجویان و جریان اصلاحات زبانش
لال بماند تا انتخابات مجلس از سر بگذرد.
آیا این شیوه به نتیجه می رسد؟خاموش کردن نقد به معنی نبودن انتقاد در عمق
جامعه خواهد بود؟


جمیله کدیور | لینک ثابت | نظر (3)