این روزها اخبار مربوط به دانشگاههای سراسر کشور نگران کننده و تامل برانگیز شده است.در زیر مروری براتفاقاتی که بتدریج جنبه روزمره به خود می گیرد،دارم:
- تعقیب و بازداشت دانشجویان
-احضار دانشجویان به نهادهای امنیتی و دادگاه انقلاب
- دریافت حکم محرومیت از تحصیل دانشجویان
- ممنوع الورود شدن دانشجویان به کلاسهای درس
-احضار دانشجویان به کمیته های انضباطی و حراست دانشگاهها
- هجوم نیروهای امنیتی به صحن دانشگاهها
- ممنوع الورود شدن دانشجویان به خوابگاهها
- برخورد با انجمن های اسلامی دانشجویان و ایجاد تشکل های جایگزین
- باطل شدن مجوز نشریات دانشجویی دانشگاهها
- نصب دوربین در محیط های دانشجویی
- ممنوع الورود شدن برخی دانشجویان به دانشگاهها
- ابداع دانشجویان ستاره دار و ممانعت از تحصیل و ادامه تحصیل آنها
- مرگ مشکوک سه دانشجو در دانشگاههای علم و صنعت،علامه،سبزوار
- سخنان رییس جمهور در برخورد با اساتید سکولار
- برکناری روسای دانشگاهها و جایگزینی تعدادی از آنها توسط افراد اطلاعاتی-امنیتی
- حکم بازنشستگی اساتید دانشگاههای تهران،علم و صنعت...
- بازخریدی جمعی از هیات های علمی دانشگاهها
- اخراج اساتید شاخص و خوش نام در دانشگاههایی همچون تربیت مدرس
- تلاش برای تغییر و تحول بعضی مواد درسی خصوصا در رشته علوم انسانی
- سخنان تحریک آمیز برخی روسای جدید دانشگاهها در توهین و تحقیر دانشجویان
و...
در جوامعی همچون جامعه ما، به دلیل محدودیت های موجود در رابطه با مطبوعات،احزاب سیاسی و سازمانهای غیر دولتی که منجر به ضعف نهادهای مدنی شده است؛ دانشگاه،دانشجویان و محافل دانشجویی ،همواره به عنوان گزینه ای قدرتمند،همچون یک گروه مرجع به رسمیت شناخته شده است.گروهی که در اقشار، طبقات و لایه های مختلف اجتماعی، قومی،مذهبی،جنسی و.. پایگاه و نفوذ دارد.به همین دلیل نیز همواره چه توسط آنها که در مصدر قدرت بوده اند،چه آنها که در صدد کسب قدرت بوده اند، و چه آنهاکه در موضع اپوزیسیون و مخالف قرار داشته اند،دانشگاه اهمیت بسیاری داشته است.
با روی کار آمدن دولت نهم و سیاست های انقباضی و تضعیف آمیز این دولت در رابطه با نهادهای مختلف مدنی از جمله احزاب و تشکل های غیر دولتی و مطبوعات، دانشگاهها نیز ازاین قاعده مستثنی نشده و لطف دولت مشمول حال آنها نیز شده است. در این مدت ، دولت به موازات قدرت نمایی در عرصه بین الملل در بحث هسته ای، در عرصه داخلی نیز به قدرت نمایی در قبال اقشار و گروههای مختلف اجتماعی از جمله معلمین،کارگران،زنان ،دانشجویان و دانشگاهیان پرداخته است.قدرت نمایی در دو بعد داخلی و خارجی دو رویه یک سکه اند که دولت را در پیشبرد اهدافش در حوزه دیگر کمک می کند.
شاید سیاست تحدید و تهدید وتحقیر و تضعیف در داخل از جمله در حوزه دانشگاه ، اعم از دانشجویی و اساتید در کوتاه مدت جواب دهد – که البته جای تردید است- ولی این سیاست در درازمدت غیر از آنکه موجب تقویت شکافهای سیاسی و اجتماعی و تشدید بحرانهای موجود شود،عایدی دیگری نخواهد داشت.
دانشگاه مرکز تولید علم وصدور نیروهای متخصص به جامعه است.بهتر آن ست که سیاست ارعاب و تهدید و تحقیر،جای خود را به فهم و درک محیط دانشجویی ،احترام و حرمت گذاشتن به دانشگاه و قشر دانشگاهی دهد.
