مصر از زاویه ای دیگر


13 سال قبل وقتی برای پوشش خبری اجلاس وزرای خارجه غیرمتعهدها از طرف
روزنامه اطلاعات به مصرسفر کردم و حاصل مشاهداتم را در کتابی تحت عنوان "مصر از زاویه ای دیگر" منتشر کردم، در جمع بندی انتهای کتاب نوشتم "علیرغم قطع روابط دو کشور ایران و مصر ،مردم مصر علاقمند ایران و تحولات آنند.یکی از نشانه های این علاقه را شاید بتوان از میزان کتابهایی که پیرامون ایران و انقلاب آن نوشته شده ،دریافت." این حجم نوشته ها در آن زمان، در قیاس با کتبی که متقابلا در ایران پیرامون مصر و تحولات آن نوشته شده،قابل توجه و تامل بود.
این میل و علاقه را در طی چند سفر بعدی که در هیات نماینده مجلس یا استاد دانشگاه به مصر داشتم،به کرات از سوی محافل فکری ،سیاسی ،مطبوعاتی ،علمی -دانشگاهی و بخصوص توده های مردم با تمام وجود احساس کردم. هر چند از دشواری و نحوه صدور ویزابرای سفر به این کشور -که متقاضیان در اکثر موارد با رد و مخالفت مواجه می شوند- و پس از آن نحوه برخورد مبتنی بر بدگمانی و بی اعتمادی در بدو ورود به مصر به عنوان یک ایرانی ، متوجه نوع نگاه متفاوت دولتمردان از مردم مصر، در رابطه با مسافرین ایرانی شدم.

مصر قلب دنیای عرب است.نجیب محفوظ در رمان اولاد حارتنا (بچه های محله ما) از جد بچه ها نقل می کندکه سالهای طولانی در خانه اش انزوا گزید.نامش جبلاوی بودو مردم معتقد بودند که جبلاوی اصل و اساس محله است. و محله اصل مصر و مصر مادر دنیاست.

مصر کشوری است شایسته شناخت و مطالعه.سرزمینی که قاری قرانش عبدالباسط،متفکر دینی اش حسن البنا و سید قطب، فیلسوفش عبدالرحمان بدوی،رمان نویسش نجیب محفوظ،نمایشنامه نویسش توفیق الحکیم،روزنامه نگارش محمد حسنین هیکل ،شاعرش احمد شوقی ،رهبر ملی اش ناصر،خواننده اش ام کلثوم و...است. چهره هایی که هر کدام امواجی از اقیانوس پر تلاطم فرهنگ، اندیشه و هنر مصر می باشند.

کشوری با ریشه و با تمدن و فرهنگی غنی ،که به رغم تلاشهای مکرر طرفداران برقراری رابطه طی سالهای گذ شته، این تلاشها تا کنون به دلیل مقاومت و مخالفت از سوی عوامل ثالث در سطح بین المللی و بعضی عوامل قدرت در داخل منتج به نتیجه نشده است.

طی دهه های گذشته چه قبل و چه بعد از انقلاب در اکثر موارد عامل سیاست ،عامل جدایی و تفرقه بین دو ملت و کشور بوده در حالیکه عامل فرهنگ همچون حلقه وصل عمل کرده است.ولی متاسفانه در سالهای بعد از انقلاب و در پی قطع روابط دو کشور،عامل سیاست چنان از موضع قدرت عمل کرده که نقش فرهنگ را در روابط دو کشور ضعیف و ضعیف تر ساخته است. به این ترتیب انجماد روابط فرهنگی متاثر از قطع روابط سیاسی ضربه ای جبران ناپذیر بر محافل فرهنگی دو طرف گذاشته است.یک نمونه کوچک از این مقوله کاهش تعداد دانشجویان زبان فارسی و متقابلا افزایش دانشجویان عبری ست.

حال که رییس جمهور ایران در گفتاری صریح و البته خلاف عرف دیپلماتیک از برقراری رابطه و اعزام سفیر به مصر سخن گفته، به نظر می رسد باید منتظر حرکتی مثبت از سوی طرف مصری بود. مردم منطقه بخصوص ملت های دو کشور چشم به راه گامهای مثبت بعدی بدور از تکرار مواضع متصلب قبلی دو طرف می باشند.

(ویژه نامه اعتماد)

جمیله کدیور | لینک ثابت | نظر (8)