خیابانی کردن موضوع!

"خیابانی کردن" موضوعات سیاسی -صنفی از جمله شیوه های مرسوم در جوامع امروزی ست. به عبارتی با تحصن،اعتراض، اعتصاب، راه پیمایی و تظاهرات اقشار و صنوف مختلف سعی می کنند توجه دولت ها،افکار عمومی و جهانیان را به خود جلب کنند. نحوه برخورد دولت ها با این شیوه اعتراض هم البته از موضوعات قابل مطالعه است.
به نظرم اگر استفاده از رویکرد "خیابانی کردن" موضوعات مورد اعتراض در خیلی مواقع مفید فایده و موثر است، ولی استفاده از چنین راهکاری در مسایلی مثل تنش و اختلاف پیش آمده بین ایران و انگلیس بر سر موضوع بازداشت 15 ملوان انگلیسی نمی تواند به حل مشکل کمک نماید.چه بسا کار را به مراتب دشوارتر و پیچیده تر می کند.
"خیابانی کردن "موضوع توسط ایران با تظاهرات وحمله جمعی چهره آشنای بسیجی به سفارت انگلیس با سنگ و آجر و مواد محترقه، همانقدر موجب پیچیده تر کردن موضوع می شود که "بین المللی کردن" آن توسط دولت انگلیس با بردن پرونده به شورای امنیت و اتحادیه اروپا.
در شرایط حساس و پر التهاب کنونی خصوصا پس از صدور قطعنامه شورای امنیت علیه ایران با اجماع هر 15 عضو و در شرایطی که هر موضوع کوچکی می تواند موجب خارج شدن کنترل از دست اطراف قضیه شود، به نظر قدری عجیب می رسد که چراطرفین تمام مدارک حقانیت خود را در اختیار افکار عمومی قرار نمی دهند. گویی تمایل متقابلی برای حادتر کردن موضوع در طرفین موجود است.
چنین موضوعات مورد اختلافی مسبوق به سابقه اند. و نهادهای بین المللی حل اختلاف مثل دیوان بین المللی و... برای چنین روزهایی ایجاد شده اند. به نظرم به جای استفاده از شیوه های تحقیرآمیز از سوی دو طرف ، یا طرح شرط و شروطی مثل معذرت خواهی ،در مسایل مورد اختلاف حقوقی بهتر است از ابزارهای حقوقی حل اختلاف بهره گرفته شود تا" هل من مبارز طلبیدن".

جمیله کدیور | لینک ثابت | نظر (6)