مُردیم از این همه آزادی

آقای احمدی نژاد در جمع دانشجویان دانشگاه امیرکبیر صحبت هایی خواندنی و پر اهمیت داشته است.این سخنان از جهات مختلف جالب و قابل تحلیل است. گذشته از نوع ادبیات ایشان که ادبیاتی خاص و مخصوص به خود ایشان است، متاسفانه نوع برخورد و عبارات و تحلیل های ایشان نیزمثل همیشه بی بدیل بود.هر چند این سخنرانی را از ابعاد و جهات مختلف می شود نقد کرد و مورد توجه قرارداد؛ ولی من این فراز از صحبت ایشان برایم بسیار جالبتر از بقیه ی فرازها بود. ایشان می گویند: "افتخار این دولت این است که بازترین شرایط سیاسی را در طول تاریخ این کشور ایجاد کرده است و در حال حاضردر این مملکت افراد،رسانه ها و مطبوعات حرفهای خود را می زنند .هر چه می خواهند می گویند، با آزادی در این مملکت راه می روند و بعد هم می گویند آزادی نیست و خفقان است."
نمی دانم آزادی،خفقان و فضای باز سیاسی از نگاه رییس جمهور چگونه معنا می شود و نمی دانم میزان اطلاعات رییس جمهور از تاریخ در چه حد است که چنین حکم می دهد که چنین شرایطی در طول تاریخ این کشور سابقه نداشته است؟ ولی من وقتی با تعطیلی روزنامه ها، فیلترینگ سایتها، جمع آوری دیش های ماهواره، عدم صدور مجوز کتابها، فضای بسته دانشگاهها و دانشجویان ستاره دار، خودسانسوری اهالی فرهنگ و مطبوعات و سیاست و...مواجه می شوم، احساس می کنم در تاریخ کشورم تا جایی که حافظه ام یاری می کند تا این حد احساس خفگی نکرده بودم.شما را نمی دانم.

جمیله کدیور | لینک ثابت | نظر (7)