رمضان و شان ما آدمها

رمضان عطر و بوی خاص خودش را دارد.به قول دوست خوب دوران کودکی ام - که روزه ی رمضان را به روزه های دو ماه رجب و شعبان وصل می کند ودر بقیه ی ماهای سال هم همیشه به دنبال بهانه ای برای روزه گرفتن است و این روزه گرفتن ها را دارای اثر وضعی بر خودش می داند- رمضان از "لونی دیگر" است.
احتمالا این نگاه و احساس و حال و هوا، خاص این دوست ، به تنهایی نیست. حال من وشمای خواننده ی این سطور هم باشد.در رمضان همیشه انگار گرایش به خوبتر شدن در ما بیشتر می شود.مهربانتر، راستگوتر، انسانتر و بهتر از دیگر ماه های سال می شویم.
دوستم می گوید نمی دانم ما ملت از خوبی و راستی و صداقت چه بدی دیده ایم که منتظر می شویم که در این یک ماهه خوب شویم و از کرده ها و گفته های خودمان توبه کنیم ؟ دوستم می گوید فکر کن اگر همه اعمال و گفتار ما در جلوی روی خودمان ونه حتی جلو روی دیگران به رژه درآیند،از خودمان چه حالی به ما دست می دهد. می گوید شان ما مردم بدی کردن به دیگران نیست.پس چرا اینقدر بد شده ایم؟ هم نسبت به خود و هم نسبت به دیگران .
می گوید انساتها متناسب با شان خودشان عمل می کنند. آدم های خوب حتی اگر به آنها بدی شود، بدی نمی کنند.چون شان آنها بدی کردن به دیگران نیست. با خوبی ، بدها و بدکرده ها را شرمنده از بدی می کنند. دوستم می گوید رمضان آدمها را به شان خودشان نزدیک می کند.در دلم می گویم کاش همه ی ماههای سال رمضان بود تا ما را به شان خود نزدیکتر می کرد.
رمضان بر همه ی آنان که قدر رمضان را می دانند مبارک باد.

جمیله کدیور | لینک ثابت | نظر (5)