امروز ملاقات جالبی با دو تن از فعالان حقوق بشری ترکیه آقایان سانار یورداتاپان و عبدالرحمن دیلپاک داشتم. اولی موسیقیدان و دومی روزنامه نگار، نویسنده و نقاش بود. اولی چپ(سکولار) و دومی اسلامگرا و به تعبیر خودشان اولی قرمز و دومی سبزبود ...
چپهای لاییک و اسلامگرایان اصولگرا یازده سال تلاش مشترک برای اهداف حقوق بشری مشترک و شکستن تابوهای موجود داشتند. کتاب مشترکی چاپ کرده بودند که یک طرفش قرمز و نوشتههای یورداتاپان بود و طرف دیگرش سبز و نوشتههای دیلپاک.
میگفتند حرکت آنها در ترکیه موفق بوده، از این رو در صدد دنبال کردن این هدف در دیگر نقاط دنیا برآمدهاند.
معتقد بودند اشتباه بزرگشان در این بوده که به جای شناخت همسایههای خود، تمام هم خود را مصروف رابطه با غرب کردهاند.
میگفتند افکار عمومی ترکیه نسبت به ایران مثبت نیست. برای همین باید سازمانهای غیر دولتی را در جهت بهبود این نگاه فعال کرد.
نسبت به خطر جدی حضور امریکا در منطقه و حمله به ایران اظهار نگرانی میکردند. معتقد بودند بر خلاف نظر ایرانیها، امریکا نیازمند درگیری دیگری در منطقه است. بیتوجهی و یا بیخیالی ایرانیها نسبت به این مسئله برایشان عجیب بود. میگفتند چه بسا با فشارهای امریکا دولت ترکیه ناگزیر از موافقت با حملهی نظامی امریکا شود و بخشهایی از مردم ترکیه (عمدتا لاییک ها و سکولارها) هم از این حمله دفاع کنند.
از کارهای نمادینی که در دفاع از حقوق و آزادیهای طبیعی مردم، آزادی عقیده و بیان به عمل آورده بودند، صحبت کردند. یورداتاپان که مثل خانم عبادی برندهی جایزهی صلح نوبل شده بود، از صرف جایزهاش در راستای اهداف حقوق بشریاش گفت و دیلپاک که رکورددار احضار شدن و بازداشت را در ترکیه داشت، از تخصیص جایزهی هلموت هالمت و دیگر جوایزش برای پیشبرد اهدافش تعریف کرد ... وقتی تعجب ما را به بعضی دلایل دیدند، گفتند ما به خاطر حقوق بشر برنده شدهایم، پس جوایزش را هم باید صرف پیشبرد حقوق بشر کنیم.
دو ساعتی گفتگوی پر نکته و آموزنده داشتیم. در پایان، با توجه به تجربه حضور در جبههها و نشستهای مختلف که معمولا هم با تفرق و انشعاب و اختلاف به فعالیت خود پایان داده بودند، نتوانستم این پرسش را مطرح نکنم: چه طور ممکن است یک چپ و یک اسلامگرا، یازده سال، این چنین یکسو و همدل با هم عمل کنند؟
یورداتاپان گفت: ما اگر در 95 موضوع از 100 موضوع اختلاف نظر داشته باشیم، سعیمان بر این است که روی 5 موضوع مشترک که با هم وحدت نظر داریم، فعالیت مشترک داشته باشیم و در این 5 محور آنقدر کارهای انجام نشده وجود دارد که وقت کم میآوریم. دیلپاک هم گفت: مهم احترام به اعتقادات یکدیگر و کنار گذاشتن پیشداوریها است.این موضوعات مشترک راه را برای نزدیک کردن دیدگاهها هموارتر می کند.
