دیروز در اخبار شنیدید و دیدید که کتابخانهی دانشکدهی حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران آتش گرفت و هزاران کتاب در میان آتش سوخت.
ساختمانی که دچار حریق شد، از جمله قدیمیترین ساختمانهای مجموعهی دانشگاه تهران محسوب میشود. تردیدی نیست که آنچه سوخته قابل ارزشگذاری مادی نیست.
هنوز در رابطه با عمدی یا غیرعمدی بودن آتشسوزی نظر کارشناسانهی قطعی ارائه نشده، ولی در هر دو صورت یک علامت سوال بزرگ در ذهن من به عنوان یک دانشجوی قدیمی آن دانشکده ایجاد شد که چرا؟
چرا عمدی؟ چرا غیر عمدی؟
الف) اگر عمدی در کار بوده، باید پرسید که کدام انسان بیماری میتواند به خود اجازه دهد چنین اقدامی کند؟ فرهنگ در کشور ما همواره جزء حوزههای مظلوم و مغفول بوده و فرهنگ مکتوب به طریق اولی. چرا باید هزاران کتاب مرجع، دایره المعارف، خطی، قدیمی، و تاریخی در میان آتش بسوزد؟ چه فرد یا افرادی میتوانند با ذخایر و سرمایههای این ملت چنین برخورد کنند؟
ب) و اگر غیر عمدی هم بوده، باز علامت سوال دیگری در ذهن ایجاد میشود که یکی از غنیترین کتابخانههای این کشور، در پایتخت، در مهمترین دانشکدههای این کشور که قدمت هفتاد ساله دارد؛ مجهز به سیستمهای هشداردهنده، سیستم اطفاء حریق و ... نیست. چرا؟ چرا این دانشکده که نمونهای از خروار است، متناسب با افزایش میزان مصرف و استفاده از کابلهای برق، در سیستم انتقال برق خود تغییری ایجاد نکرده؟
و باعث تاسف است که در هفتهی کتاب و کتابخوانی در دانشکدهی حقوق دانشگاه تهران در عرض مدتی اندک، هزاران کتاب در میان آتش میسوزد و تا این لحظه هیچ مقام عالی رتبهای توضیح نداده که چرا؟
اگر این اتفاق در کتابخانههای سایر دانشگاههای کشور رخ دهد، میزان خسارت به مراتب بیشتر از این خواهد بود. راستی آیا آمادگی لازم برای جلوگیری از چنین حوادثی وجود دارد؟
