هر چند طی دو سه ماه اخیر سعی کردهام از هیچ خبری متعجب نشوم، ولی نمیدانم چرا باز وقتی برخی اظهارات نپختهی جمعی از تصمیمسازان کشور را میخوانم، نمیتوانم از تعجب و تاثر خودداری کنم.
از جمله این اظهارات سخنان دیروز رئیس مجلس در تشکر از دوازده کشوری بود که به قطعنامهی شورای حکام رای ممتنع دادند. کشورهایی که هر کدام برای کسب بیشتر منافع، بر خلاف اظهارات و مواضع گذشتهی خود رای دادند و در آینده نیز باز به خاطر منافع و مصالح عالیهی خود از قربانی کردن ما در مقاطع حساس هیچ ابایی ندارند.
این رای گیری بر خلاف اظهارات آقای وعیدی، رئیس تازه وارد هیات ایرانی در آژانس، که آنرا نشانهی دستهبندی در آژانس و نگرانی صرف کشورهای غربی از برنامهی هستهای ایران عنوان کرده بود؛ بر عکس نشانهی یک صفبندی جدید در عرصهی بینالمللی علیه ایران و مواضع اعلام شدهی آن است. صفبندیای که با لحن غیر متعارف و نامناسب و غیر دیپلماتیک مقامات ایرانی در جریان سفر به نیویورک و پس از آن شکل جدیدی به خود گرفت.
هر چند در سیاسی بودن قطعنامهی اخیر شکی نیست، ولی در تاثیر لحن تهاجمی دستاندرکاران اجرایی در ایجاد تردید میان متحدین قدیمی ایران و بیعرضگی تیم جدید هستهای در جلب نظر آنان و رفع شبهات نیز تردیدی نیست.
