در این سوی دنیا، ناهار میتواند فرصتی باشد برای گفتگو و نقد و تحلیل. به همین خاطر ناهار دیروز ما در جمع افراد اهل نظر در لندن، چند ساعتی به طول انجامید. صهبا سرگرم نقاشی بود و جمع حاضر که جمعی صاحب فکر، تجربه و خرد سیاسی بود، گرم بحث بر سر اینکه که چرا ما ایرانیان نمیتوانیم دربارهی مسایل مشترک با هم گفتگو کنیم؟ و اگر حتی مجال بحث نیز فراهم شود، کار در نیمه راه ناتمام و ابتر باقی میماند.
شیرین عبادی که در واقع برنامهی ناهار به مناسبت حضور ایشان ترتیب داده شده بود، گفت چرا کار از نقطهای آغاز نشود که همه با آن هم نظر هستند، مثل آزادی زندانیان سیاسی؟
خانم عبادی به نکتهی مهمی اشاره کرد. به نظرم اهداف بلند پروازانه بدون داشتن ادبیات مشترک و افقهای فکری متفاوت، شاید چندان قریب توفیق نباشد. یک ایراد اساسی که ناشی از نوع تفکر ما ایرانیان است، آن است که "کلی" فکر میکنیم و بر اساس این نوع نگاه کلیگرایانه، میخواهیم همهی مسایل کشور و جهان را همزمان حل کنیم و طبیعی است که کوهنوردی از قله ممکن نیست.
