سالهاست از فاطمه میگوییم و میخوانیم و میشنویم، ولی هنوز فاطمه دنیایی ناشناخته است.
عظمت و سادگی وقتی در هم آمیخته میشوند، پدیدهی غریبی شکل میگیرد؛ یک دنیای آشنای نا آشنا. مثل خانهی علی که از سویی کوچکترین خانهی مدینه است؛ اتاقی در مسجد پیامبر و از سویی بزرگترین خانهی تاریخ است.
فاطمه از سویی آنقدر صمیمی و ساده است که گویی نزدیکتر از او کسی نمیشناسیم؛ پناه غمها و تنهاییهای ما و بویژه در روزگار عسرت و از سوی دیگر آنقدر پر شکوه و شورانگیز که گویی آفتاب، چراغ خانه اوست.
و تاریخ سرشار از رنج، مبارزه و شکیبایی، تصویری از روح بزرگ اوست.
وقت آنست که بازخوانی دوبارهای از فاطمه داشته باشیم.
