برای شرکت در کنگرهی بزرگ فارسشناسی و بزرگداشت روز سعدی به شیراز رفته بودم.
کمتر پیش آمده که در یک نشست علمی با چنین حضور غنی و متنوعی از چهرههای شاخص عرصهی علم و فرهنگ و ادب و تاریخ و ... مواجه شده باشم.
طبیعی است که جایگاه شیراز به لحاظ تاریخی، فرهنگی و تمدنی چنین حضوری نیز میطلبید؛ حضوری که تاییدی بر پیشنهاد برخی شرکتکنندگان برای تبدیل شیراز به پایتخت فرهنگی آسیا بود.
در این فکر بودم که اگر برخی قشریگریها و تنگ نظریهای حاکم بر استان و به طور خاص شیراز نبود، به طور طبیعی سالها پیش این اتفاق افتاده بود. ولی سیاست طرد و دفع نیروهای بومی تحت عناوین واهی توسط مثلث حاکم بر استان، موجب بسیاری از فرصتسوزیها و نیرو پراکنیها از شیراز شد و امروز حتی اگر مدعی جدیدی برای این پیشنهاد جذاب چه از داخل و چه از خارج نباشد، قطعا از سوی برخی عناصر باقیماندهی قدیمی با اما و اگرهای فراوان مواجه خواهد شد.
