نگاهی به صفحات حوادث روزنامهها تاملبرانگیز است. اخبار این صفحات یک شاخص است؛ شاخص بیمار بودن امروز جامعه ایران. همانگونه که وقتی میزان آلایندههای محیطی از حد معمول بالاتر رفت، مهدکودکها و مدارس در سطوح دبستان و راهنمایی تعطیل شد و به بیماران قلبی هشدار دادند که در منزل بمانند، به نظرم سطح وحشتناک و نگران کنندهی اخباری که صفحات حوادث روزنامهها را به خود اختصاص داده، باید زنگ خطری باشد. زنگ خطری که مسئولین و دولتمردان را باید به خود آورد. جامعهی امروز ایران نیاز به آسیبشناسی جدی دارد، ولی تعجب است مردان سیاست آنچنان درگیر برخوردهای مچ گیرانهی سیاسی با رقبای خود هستند که نیمنگاهی به مباحث و مشکلات اجتماعی پیرامون خود ندارند. بالا رفتن میزان خشونتهای خانگی ( اعم از کودکآزاری، کودککشی، همسرکشی، پدر یا مادرکشی و ... )، خشونتهای خیابانی و اجتماعی یک " علامت " است؛ علامت تسری و توسعهی خشونت در زوایای مختلف زندگی جامعه ایران.
نمیشود همه چیز را به استکبار جهانی و دشمن خارجی نسبت داد. راستی مردان سیاست هیچگاه به سهم خود در ایجاد چنین فضایی توجه داشتهاند؟ امروز حوزهی سیاست، رسانه، فرهنگ و ... مملو از خشونتهای گفتاری و نوشتاری است و هیچ کس به پیامدهای منفی این خشونتها در جامعه توجه ندارد ...
