مجلس هفتم از جهات مختلف کمنظیر و شاید بینظیر باشد. برخی اظهارنظرها، نطقها، پیشنهادات، مصوبات و ... راهیافتگان این مجلس در قیاس با مجالس سابق حتا مجلس چهارم و پنجم نیز بیسابقه است. این امر به طور خاص در رابطه با موضوع زنان بیشتر مشهود است. در طول هفت ماه گذشته برخی اظهارنظرها یا پیشنهادها از سوی نمایندگان دورهی هفتمی شده که هیج نسبتی با فضای امروز جامعه و تحولات حوزهی زنان ندارد. ضمن اینکه به نتایج و بازخوردهای این اظهار نظرها در بین زنان و دختران نیز هیج توجهی نمیشود.
آخرین نمونه از این مجموعه، تصویب فوریت طرحی جهت ساماندهی امر ازدواج است. مهمترین مشخصهی این طرح، تعیین سقف و میزان مهریه توسط کمیتهی " سامان ازدواج " متناسب با مناطق مختلف جغرافیایی است. براساس این طرح، دختران از یک منطقه به منطقه دیگر، از یک شهر به شهر یا روستای دیگر، مهریهی متفاوتی خواهند داشت.
این سؤال را که مجلس تا چه حد حق ورود به خصوصیترین حوزهی زندگی شهروندان، ولو با اهداف ظاهرالصلاح دارد، سوالی است که صاحبنظران باید بدان پاسخ دهند، هرچند سیاست و برنامهی طیفی که گام به گام درصدد بهدستگرفتن همهی ارکان قدرت است، اتوریتهی کامل نه فقط بر زندگی عمومی شهروندان، بلکه بر خصوصیترین زوایای زندگی افراد است.
مضمون اصلی این طرح قیمتگذاری دختران در شرف ازدواج با دیدی کاملا طبقاتی است. البته بعد از برخی اعتراضات، اعلام شد که امکان اصلاح این طرح در کمیسیون یا صحن علنی وجود دارد، ولی با توجه به اینکه بحث منطقهای کردن مهریه، تم اصلی این طرح به شمار می رود، یا باید این طرح کاملا از دستور خارج شود و یا با تغییری نهچندان قابل ملاحظه به تصویب برسد، که این دومی محتملتر است.
